Ginekomastia

Ginekomastia to łagodny przerost gruczołu piersiowego u mężczyzn. Może być jednostronna lub obustronna. Ginekomastia jest częstym problemem, dotyka nawet ok. 30-50% mężczyzn. Może pojawić się w różnym wieku, w różnym stopniu. Jest źródłem dyskomfortu oraz negatywnego postrzeganiu własnego ciała.

Przyczyny powstania

Istnieją różne przyczyny występowania ginekomastii. Główny powód to nieprawidłowo działająca gospodarka hormonalną mężczyzn – zaburzenie równowagi między poziomem androgenów i estrogenów.

Choroba ta występuje samodzielnie, jest powikłaniem innego schorzenia lub jego objawem. Ginekomastia może mieć podłoże fizjologiczne lub patologiczne.

Ginekomastia fizjologiczna czasem ma miejsce u noworodków, około 3–5 dnia życia i potem w okresie dojrzewania, ale trwa wtedy około miesiąca lub kilku miesięcy (u nastolatków) i nie jest groźna, jest związana z większą produkcją estrogenów.
Ginekomastia patologiczna natomiast jest zwykle spowodowana innymi chorobami współistniejącymi, takimi jak:

• nadczynność tarczycy,
• niewydolność nerek,
• marskość i rak wątroby,
• hormonalnie czynne guzy i nowotwory nadnercza i jąder,
• zespół Klinefeltera,
• nadwrażliwość sutka na estrogeny,
• awitaminoza, niedożywienie,
• choroby przewodu pokarmowego.

Występowanie ginekomastii może być też konsekwencją wpływu stosowania sterydów anabolicznych lub androgenów, niektórych narkotyków (heroina, marihuana), a także działania różnych leków, takich jak np:

• leki stosowane w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego,
• leki na niepłodność i oligospermię,
• spironolakton – lek moczopędny stosowany w nadciśnieniu i niewydolności serca,
• leki stosowane w chorobie wrzodowej żołądka, np. ranitydyna i inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol),
• ketokonazol stosowany w leczeniu grzybicy,
• leki stosowane w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów,
• leki przeciwlękowe np. diazepam.

Rodzaje ginekomastii

Ginekomastia u mężczyzn może przyjmować trzy rodzaje – w zależności od tego, która tkanka budująca piersi ulega przerostowi.

Rozróżniamy:

• ginekomastię właściwą, czyli gruczołową, która charakteryzuje się nadmiernym przerostem tkanki gruczołowej,
• lipomastia to nadmiar skóry i tkanki tłuszczowej, która jest stanem dość powszechnym u mężczyzn z otyłością, często widocznym po znacznej utracie masy ciała,
• ginekomastia mieszana, czyli gruczołowo-tłuszczowa, w przypadku które zarówno gruczoł jak i tkanka tłuszczowa występują w nadmiarze

Leczenie ginekomastii

Leczenie ginekomastii zależne jest od przyczyny jej wystąpienia. Prowadzone jest przez specjalistów różnych dziedzin medycznych. W pierwszej kolejności należy udać się do endokrynologa, który zleci odpowiednia serię badań a po analizie wyników skieruje Pacjenta do odpowiedniego specjalisty celem dalszego leczenia.

Przebieg zabiegu

Rodzaj zabiegu i jego przebieg różni się w zależności od rodzaju i stopnia rozległości schorzenia i są indywidualnie omawiane z lekarzem podczas konsultacji.

W przypadku ginekomastii gruczołowej wycinany jest nadmiar gruczołu sutkowego. Operacja polega na nacięciu skóry, wykonywanym na granicy  otoczki brodawki w dolnej jej części.
Przy lipomastii przeprowadzany jest zabieg liposukcji (odessanie tłuszczu). W tym przypadku wykonywane są drobne, kilkumilimetrowe nacięcia, przez które wprowadzana jest kaniula, przez którą odsysany jest tłuszcz.

Gdy mamy do czynienia z ginekomastią mieszaną, lekarz wykonuje zarówno wycięcie tkanki gruczołowej jak i liposukcję.

Wycięte tkanki są wysyłane do badania histopatologicznego. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.

Efekty zabiegu ginekomastii

Zabieg usunięcia ginekomastii przede wszystkim ma na celu poprawę samopoczucia pacjenta, dzięki przywróceniu wielkości piersi do naturalnego rozmiaru. Klatka piersiowa i brodawki sutkowe odzyskują bardziej „męski” wygląd, namiar tłuszczu jest usunięty. Pacjent odzyskuje pewność siebie i dobre samopoczucie psychiczne.

Zalecenia pooperacyjne

• zdjęcie szwów po ok. 7-10 dniach,
• po zabiegu konieczne jest noszenie pasa uciskowego przez okres ok. 6 tygodni,
• rekonwalescencja – ok. 6-8 tyg. , po tym czasie powrót do normalnego funkcjonowania,
• unikanie słońca i solarium, sauny, basenu przez 6 tygodni po zabiegu,
• intensywne treningi można wprowadzić po ok 6 miesiącach od zabiegu.

Przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegu

• otyłość lub znaczna nadwaga,
• zaburzenia krzepliwości krwi,
• nieregulowana cukrzyca,
• nieuregulowane ciśnienie tętnicze,
• infekcje skórne, skazy naczyniowe,
• stosowanie anabolików,
• nadużywanie alkoholu,